“แรงดลใจที่คิดสร้างโรงพยาบาล”
เมื่อ พ.ศ. 2532 ผมได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดกล้า โปรดกระหม่อมให้ดำรงตำแหน่งผู้บังคับการจังหวัดทหารบกเชียงราย และต่อมาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการโครงการพัฒนาดอยตุง ควบคู่ไปด้วยนั้น ผมได้ถือโอกาสในขณะที่เข้ารับหน้าที่ใหม่ เข้าเยี่ยมเยียนหน่วยใต้บังคับบัญชา ซึ่งแต่ละหน่วยต่างก็ให้การต้อนรับแนะนำ และให้ข้อคิดเห็นต่าง ๆ มากมาย สำหรับโรงพยาบาลค่ายเม็งรายมหาราชนั้น สภาพโรงพยาบาลของเรามีความเก่าแก่ ชำรุดทรุดโทรม ขาดความสะดวกสบาย และที่สำคัญที่สุดก็คือ ไม่สามารถให้บริการแก่กำลังพลและครอบครัว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประชาชนผู้ยากไร้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพราะมีที่ตั้งอยู่ใจกลางค่าย ทั้ง ๆ ที่เรามีบุคลากรที่เพียบพร้อมไปด้วยคุณวุฒิ และ ประสบการณ์ เรามีเครื่องมือ เครื่องใช้อย่างเพียงพอและทันสมัย น่าจะได้ของบประมาณ เพื่อย้ายที่ตั้งไปอยู่ในที่เหมาะสมต่อไป และในโอกาสที่จังหวัดเชียงรายกำลังเจริญรุดหน้าในทุก ๆ ด้าน แต่ในด้านการให้บริการด้านการแพทย์ในจังหวัดเชียงราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตอำเภอเมืองมีอยู่อย่างจำกัด ราษฎรผู้ยากจนต้องประสบปัญหาในด้านนี้อย่างมาก ผมได้ไปเยี่ยมเยียนโรงพยาบาลประจำจังหวัด 2-3 ครั้ง ก็เห็นอย่างเด่นชัดว่า คนยากจนมากมายที่ต้องการบริการด้านการแพทย์ แต่การให้บริการยังมีอยู่อย่างจำกัด
